Must dou ok un droog wussie hewwe, seun? Nee dit gaat niet over de Visserijdagen.

Dit gaat over ônse eigen Agrariese Dagen.

Ut was saterdagmiddag in ‘e Diekstraat. Sun útspraak op sun dâg . . . . . Dan weet jim

ok drekt dat ut goeie dagen weest binne. At der selfs Harlingers op ôf komme, dan is ut

goed weest.

En Leeuwadders? Nee, die hadden ut veul te druk met hun vliegtuugjes. Dat bin krekt

kleine kiendes, die mutte vermaakt wurre. Un ander ut feest organisere late en self

alleen maar seure dat ut niks was, niks is en nooit wat wurre sil. Nee dan sitte wij

Franekers toch wat anders in mekaar. Ik mut eerluk sège: ut was dik foor mekaar. Ut

ienegste minpuntsie dat is dat flag úthangen. Dat fon ‘k noch wat súteruch.

En dat bitsie water dat der fiel, dat was foor ‘t stof. Ut praat niet iens weerd.

Saterdagavend hewwe Sjoukje en ik in “De Doelen” nog even sproken met voorzitter

Venema. Watte? We hè der maar een paar slukjes op nommen. Ut kon wel op rekening

van de commissie sei die. Ut kon wel lije. Maar at ik nou ergens un hekel an hèf, dan

is ut an slukjes die ‘t je krije. Jopie van der Meer seit altied: de slukjes die je self betale

die bin ut lekkerst . . . . en ik fien dat ie dèr groot geliek an het. Dan hoef je ok geen

dankjewel te sègen.

Maar ik sil jim nog even fertelle wat voorzitter Venema sei. De man was su bliid as

un kien dat alles su mooi gaan was en hij begon geliek ut hele programma fanôf de

opening, ‘t concert bij de Roomse kerk, ut “culinaire” feest in de tún fan ‘t Martenahús tot

an ‘t fuurwerk weer op te noemen. Hij kon der hust wel van gúle, se dankbaar was ie.

Sjoukje en ik dochten dat ie ut emosjoneel even niet meer trok. Jou mutte iederien maar

even goed bedanke voor alles. Docht ik dat ik eindeluk klaar was met mien stukjes in ‘e

krante, kin je weer beginne.

Nou bij deze dan. Maar hij mut der fanself niet op rekene dat ik al die meensen met

naam en toenaam noemen gaan. Dan is ie mooi an ut ferkeerde kantoor. Voor al die

meensen en bedrieven die un bijdrage levert hewwe: un “vet” applaus. Dat mut genoeg

weze.

 

O ja, nog ien ding: volges mij hè wij un beste burgemeester. Niet al te veul op ‘e

foargron, maar hij is der wel. En hij kin ok orgelspeule. Disse kin we der wel bij houwe.

 

Foardat we saterdagavend naar hús gaan binne hè we nog maar even ‘n hamburgerke -

met un mooi sootsie siepels derop - haalt.

Voor ‘t slapen gaan nog even un fet hapke . . . . .

 

Nogmaals, ik groet u,

ut gaat jim goed!

 

Jan Joker